Ο σκεπτόμενος κυνηγός είναι ένας ιδιαίτερα ώριμος άνθρωπος

Συνέντευξη του Ηλία Μπαζίνα στο περιοδικό «Κυνηγεσία και κυνοφιλία».

(Διαβάστε επίσης το άρθρο «Στα άδυτα ενός πολιτισμού».)

Ο Ηλίας Μπαζίνας είναι γνωστός -ιδιαίτερα στους Έλληνες φιλάθλους- για την δημοσιογραφική του πορεία και τη συγγραφική του δραστηριότητα. Μέσα από τα κείμενα του αλλά και την παρουσία του σε τηλεοπτικές εκπομπές, εκτός των άλλων, φαίνεται ξεκάθαρα η αγάπη του για τη φύση. Αυτό που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι είναι ότι στο παρελθόν είχε ασχοληθεί και με το κυνήγι. Σήμερα, αν και πλέον έχει αποστασιοποιηθεί, δεν διστάζει να προτρέψει τους νέους ανθρώπους προς τη θήρα, αρκεί όπως χαρακτηριστικά λέει, αυτή η δραστηριότητα να γίνεται με ήθος και κανόνες. Για αυτό και δεν διστάζει να στηλιτεύσει τους ανθρώπους που δεν σέβονται τη φύση και τα θηράματα.

Ερωτ.: Το κυνήγι είναι μία πανάρχαια δραστηριότητα. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτό αλλά και για τους κυνηγούς;

Απαντ.: Δεν υπάρχει ΕΝΑ κυνήγι. Ανάλογα με το πως και γιατί γίνεται, το κυνήγι μπορεί να είναι μία δραστηριότητα αξιέπαινη και αξιοθαύμαστη ή και αξιοκατάκριτη. Γνωρίζω την περίπτωση ενός Ινδιάνου της Αλάσκας, ο οποίος αγοράζει ένα κουτί φυσίγγια 22 Long Rifle μία φορά το χρόνο και με αυτό εξασφαλίζει το κρέας της χρονιάς για ολόκληρο το χωριό του. Παίρνει και μεγάλα ζώα, πχ τάρανδους, με το εικοσιδυαράκι, χάρη στην ικανότητα του να φερμάρει σαν γάτα. Αυτός είναι ο αρχέτυπος κυνηγός και δίκαια έχει το σεβασμό και το θαυμασμό της μικρής του κοινωνίας. Στη Γερμανία γνώρισα τα έθιμα και τη δεοντολογία, είδα από κοντά αυτό που οι Τεύτονες ονομάζουν «Waidmannshell». Ομολογώ ότι ζήλεψα!
Από την άλλη μεριά, υπάρχει ο κυνηγός που λεει «κάναμε χίλιες πάπιες» σε περιοχή όπου η άδεια του είναι για δέκα πουλιά. Τι να σεβαστείς από αυτόν; Και υπάρχει και ο τρις χειρότερος. Δεν θα πω το όνομα αλλά στην Ανατολική Αφρική θυμούνται ακόμα, αν και έχουν περάσει δεκαετίες, τον Έλληνα μεγαλολεφτά, ο οποίος πλήγωσε τη λεοπάρδαλη επειδή περιφρόνησε παντελώς τις οδηγίες των συνοδών του. Οι οποίοι αναγκάσθηκαν να αποτελειώσουν το πληγωμένο ζώο κάτω από αντίξοες συνθήκες με αποτέλεσμα τον βαρύτατο, παρά λίγο θανάσιμο, τραυματισμό τους. Στα μέρη όπου το κυνήγι είναι τρόπος ζωής, υπάρχουν ΚΩΔΙΚΕΣ. Άγραφοι αλλά πανίσχυροι. Και δεν ξεχνιέται τίποτα. Στην πρώην Ταγκανίκα –τώρα Τανζανία- και συγκεκριμένα στην Αρούσα, έδρασε πριν από πολλές δεκαετίες ένας σπουδαίος Έλληνας επαγγελματίας κυνηγός, ο Χρύσανθος Γκρίτζαλης, από μεγάλη οικογένεια της Μεσσηνίας. Θεωρώ εκπληκτικό ότι μου μίλησε για αυτόν Άγγλος κυνηγός, πριν από όχι και τόσα πολλά χρόνια, στο κατάστημα της Holland & Holland, στο Λονδίνο! Με απεριόριστη εκτίμηση και σεβασμό! Όλη η περιοχή θαύμαζε το ήθος του. Η πεμπτουσία είναι ότι το κυνήγι, είτε με σφεντόνα είτε σε ακριβό σαφάρι, περιέχει ΗΘΟΣ και ΚΑΝΟΝΕΣ. Που κάνουν και όλη τη διαφορά.

Ερωτ.: Στο παρελθόν ασχοληθήκατε με το κυνήγι. Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση σας;

Απαντ.: Από τις πιο ακριβές αναμνήσεις όλης της ζωής μου είναι οι φορές, όπου με έπαιρνε μαζί του ο πατέρας μου στο κυνήγι και με μάθαινε. Την πρώτη μου «τσάγκρα» την έχω ακόμα και δεν πρόκειται ποτέ να την αποχωριστώ όσο ζω. Τα παιδιά μου, αν θέλουν, ας την πετάξουν...
Κάποιο φεγγάρι, το μεγάλο μου όνειρο ήταν ένα σαφάρι στην Αφρική. Παρήγγειλα και τα όπλα μου στην Holland & Holland, που γράφω και παραπάνω. Τα παρέλαβα. Το συνολικό εγχείρημα όμως πάντα ξέφευγε από τις οικονομικές μου δυνατότητες. Μετά από χρόνια προσπάθειας, αναγκάσθηκα να το εγκαταλείψω.

Ερωτ.: Ποιο πιστεύετε ότι είναι το μεγαλύτερο όφελος για τον άνθρωπο που ασχολείται με δραστηριότητες που αναπτύσσονται στη φύση, όπως το κυνήγι αλλά και το ψάρεμα;

Απαντ.: Η ταπεινοφροσύνη και η αυτογνωσία. Η επαφή με τη μάνα Φύση μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, αν αξιωθείς να καταλάβεις το μεγαλείο της δημιουργίας. Αν τουναντίον σταθείς αλαζονικά απέναντι στη Φύση, σαν «μεταρρυθμιστής» και «διασκεδαστής» της, αν διαμορφώσεις νοοτροπία ιδιοκτήτη και επικυρίαρχου, το κυνήγι, με την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας που σου δίνει το όπλο και η εξουσία σου πάνω στη ζωή του θηράματος, μπορεί να σε κάνει χειρότερο άνθρωπο από ότι γεννήθηκες να είσαι. Αν θυμάσαι ότι όλα είναι δάνειο και ότι δεν θα πάρεις τίποτα μαζί σου, είσαι σε αρμονία με τη Φύση. Άρα, καλύτερος άνθρωπος, πιο σοφός, με ευρύτερους ορίζοντες.

Ερωτ.: Τέτοιου είδους υπαίθριες δραστηριότητες απαιτούν μετακινήσεις ή και διανυκτερεύσεις προς συγκεκριμένα μέρη (κυνηγότοπους, ψαρότοπους). Αυτές οι διαδικασίες παρέχουν κάποια οικονομικά οφέλη στις τοπικές κοινωνίες. Πιστεύετε ότι η Πολιτεία αλλά και οι τοπικοί φορείς έχουν αντιληφθεί αυτή την ποιοτική πηγή εσόδων; Υπάρχουν αντίστοιχες υποδομές;

Απαντ.: Κάθε μορφή εσωτερικού τουρισμού και ιδίως χειμερινού, αποτελεί μία πολύτιμη –και στην Ελλάδα αναξιοποίητη- πλουτοπαραγωγική πηγή. Πιστεύω ότι από την τοπική αυτοδιοίκηση λείπει συχνά η φαντασία και η πρωτότυπη σκέψη. Είναι συνεπώς δουλειά των κυνηγών να προτείνουν και να «προπαγανδίσουν» τα αμοιβαία οφέλη που μπορούν να προκύψουν από τη δραστηριότητα τους. Μην περιμένουν από τους δήμους να οργανώσουν αυτά τα πράγματα.

Ερωτ.: Πολλά περιβαλλοντικά έργα που είχαν ξεκινήσει με τυμπανοκρουσίες, δείχνουν να ατονούν με το χρόνο. Κέντρα Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης ιδρύθηκαν, προγράμματα προστασίας άγριων ειδών ή περιοχών ξεκίνησαν δυναμικά αλλά έμειναν μισοτελειωμένα. Τι φταιει κατά τη γνώμη σας; Η κακή νοοτροπία (προχειρότητα και ωχαδερφισμός), η έλλειψη χρημάτων, ή μήπως απλά καθρεφτίζουν την έλλειψη πολιτικής βούλησης;

Απαντ.: Το πρώτο που φταιει είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης. Η Ελλάδα είναι ένας τόπος όπου η φύση ΔΕΝ λατρεύεται! Αντίθετα, συρρικνώνεται, κατακαίγεται, γίνεται βορά διαφόρων συμφερόντων, ουδέποτε κοινωφελούς χαρακτήρα. Η Ελλάδα φτιάχτηκε για να είναι ο παράδεισος. Κάποιοι κάτοικοι της δεν τη θέλουν έτσι! Τη θέλουν οικόπεδα, αυθαίρετα και καμπινέδες. Ο παράδεισος εξ άλλου περιέχει εξ ορισμού ζώα. Από όλες τις κατηγορίες πολιτών, οι κυνηγοί είναι εκείνοι που έχουν το μεγαλύτερο συναισθηματικό δέσιμο με την πανίδα ενός τόπου. (Κάτι που ορισμένοι από τους ίδιους πολλές φορές δείχνουν να μην το καταλαβαίνουν!). ΚΑΝΕΝΑΝ δεν ενδιαφέρει να προστατεύεται το φυσικό περιβάλλον και η πανίδα, όσο ενδιαφέρει τους κυνηγούς. Όλοι οι άλλοι είναι λόγια για τα λόγια. Ο μόνος τόπος στην Ευρώπη χωρίς έναν «επίσημο» ζωολογικό κήπο είναι η Ελλάδα. Και δεν λείπει από κανέναν. Άλλα πράγματα απασχολούν τους Έλληνες. Πολίτες και πολιτικούς. Οι οποίοι πολιτικοί είναι πεπεισμένοι ότι οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί συνάδελφοι τους που ασχολούνται με τη φύση και τα δάση και τα εθνικά πάρκα και τους χώρους ψυχαγωγίας και εκδρομών και τις λίμνες και τα ποτάμια και... και... και, είναι κάποιοι χαζοί. Και όχι πονηροί όπως εμείς εδώ.

Ερωτ.: Οι κυνηγετικές οργανώσεις ασχολούνται με τη θηροφύλαξη, έχουν συστήσει ομάδες πυροπροστασίας, κάνουν δεντροφυτεύσεις κλπ. Πέρυσι, προέκυψε μία ακόμη σημαντική και οργανωμένη συνεργασία των κυνηγετικών οργανώσεων με τη Διεύθυνση Κτηνιατρικής για τη συλλογή δειγμάτων στα πλαίσια του προγράμματος προφύλαξης από τη νόσο των πτηνών. Πιστεύετε ότι η κοινή γνώμη έχει τη δυνατότητα να πληροφορείται από τα ΜΜΕ για τις δράσεις που αναπτύσσουν οι κυνηγετικές οργανώσεις;

Απαντ.: Οι κυνηγοί έχουν άμεσο και σπουδαίο συμφέρον να κάνουν κοινωφελή πράγματα. Δεν έχω άμεση άποψη για το πόση κάλυψη παρέχουν τα ΜΜΕ στις σχετικές δραστηριότητες των κυνηγών, εκτιμώ όμως ότι οι περισσότεροι πολίτες θα είχαν θετική εικόνα αν λάβαιναν περισσότερη πληροφόρηση. Συνεπώς η σχετική δραστηριοποίηση πρέπει και πάλι να προέλθει από τους κυνηγούς. Από όλες τις δυνατές δραστηριότητες των κυνηγετικών οργανώσεων, εκείνη που έχει σταθερά την μεγαλύτερη πρακτική αξία και το πιο σοβαρό συμβολικό νόημα, είναι η θηροφύλαξη. Επίσης πολύ σημαντική είναι η πυροπροστασία.

Ερωτ.: Πιστεύετε ότι από όλη αυτή την ιστορία και το θόρυβο με τη νόσο των πτηνών, διδαχτήκαμε κάτι;

Απαντ.: Προσωπικά, ένα πράγμα διδάχτηκα ή μάλλον ξαναείδα –διότι δεν είναι κάτι νέο. Το πόσο εύκολα πανικοβάλλεται ο κόσμος από το τίποτα! Αρνήθηκα και αρνούμαι να πάρω στα σοβαρά τη νόσο των πτηνών, συνέχισα να αγοράζω πουλερικά και λυπάμαι βαθύτατα διότι τέτοια πράγματα, στατιστικώς ασήμαντα, μπορούν να έχουν τέτοια καταλυτικά και θλιβερά αποτελέσματα πάνω σε ολόκληρους επαγγελματικούς κλάδους!

Ερωτ.: Σε περιπτώσεις ειδήσεων που σχετίζονται με λειόκαννα μακρύκαννα όπλα, οι παρουσιαστές ή σχολιαστές των ΜΜΕ τα βαφτίζουν «κυνηγετικά», ακόμη και σε περιπτώσεις που αυτά τα όπλα δεν είχαν δηλωθεί ποτέ ως τέτοια. Πως μπορεί να περιοριστεί αυτή η τακτική σχολιασμού που επηρεάζει δυσμενώς τη δημόσια εικόνα των κυνηγών;

Απαντ.: Δεν είναι εύκολο να απαιτήσεις από τους παρουσιαστές ή σχολιαστές των ΜΜΕ να ζητάνε κάποιες στοιχειώδεις πληροφορίες στις παραπάνω περιπτώσεις, έτσι ώστε η παρουσίαση μίας είδησης να μην περιέχει άδικες προεκτάσεις για τους κυνηγούς. Οι νεοέλληνες αρνούνται απαξιωτικά να μάθουν οτιδήποτε για τα όπλα, για τα οποία τρέφουν φοβία και αντιπάθεια. Στα όπλα αποδίδονται...κίνητρα και ελατήρια και προθέσεις, λες και είναι όντα έμβια και σκεπτόμενα. Σε καμία από τις ευρωπαϊκές γλώσσες που τύχαινε να γνωρίζω εγώ, δεν παρατηρείται αυτή η απουσία τεχνικών όρων της καθομιλουμένης που να εκφράζουν τη διαφοροποίηση ανάμεσα σε ένα λειόκαννο και ένα ραβδωτό όπλο. Μόνο στην Ελλάδα λένε «κυνηγετικό» και... «πολεμικό»! Με δεδομένη αυτή την έλλειψη, είναι δύσκολο να περιμένεις από τα ΜΜΕ να παραιτηθούν από κάποιες κοινόχρηστες ασάφειες προκειμένου να πληροφορήσουν πιο σωστά.

Ερωτ.: Πολύς λόγος γίνεται για την κατοχή όπλων. Ποια είναι η γνώμη σας;

Απαντ.: Δεν συνδέω την οπλοκατοχή με κανένα σπορ. Τη θεωρώ ιερό δικαίωμα με το οποίο ο πολίτης γεννιέται. Το να του το αρνείται η πατρίδα του αποτελεί ταπεινωτική έλλειψη εμπιστοσύνης. ΕΚΤΟΣ αν ο πολίτης παρανομώντας ή επιδεικνύοντας διαγωγές μεμπτές, απεμπολήσει το δικαίωμα αυτό. Θαυμάζω ιδιαίτερα το σύστημα της Ελβετίας, όπου ο πολίτης είναι μονίμως «υπό τα όπλα», με το τελειότερο τυφέκιο του κόσμου μόνιμα στο σπίτι του. Ελπίζω να μην το έχουν αλλάξει και αυτοί, υπό την πίεση μίας παγκόσμιας και εκ του πονηρού κατευθυνόμενης υστερίας. Αντίθετα εκτιμώ ότι οι Αμερικανοί με το καθεστώς της πλήρως ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής θα φτάσουν σύντομα στο άλλο άκρο. Με το να μην δέχονται κανέναν περιορισμό, όσο λογικός κι αν είναι, χάνουν συνεχώς την υποστήριξη των πιο σοβαρών μελών της κοινωνίας τους. Αν δεν σταματήσουν τραγωδίες με θύματα παιδιά του σχολείου, οι Αμερικανοί θα βρεθούν πραγματικά προ του φάσματος να χάσουν τα όπλα τους. Η ελληνική πολιτεία πρέπει να υιοθετήσει γραμμή λογικής και μετριοπάθειας στο θέμα αυτό. Και σε καμία περίπτωση να μην αλλοιώσει προς το αυστηρότερο τη ήδη υπάρχον καθεστώς, που είναι ανελεύθερο, ασαφές και προσφέρεται για καταχρήσεις εκ μέρους των οργάνων του νόμου.

Ερωτ.: Πιστοί φίλοι του κυνηγιού είναι τα εκπαιδευμένα σκυλιά. Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που ακούμε για δηλητηρίαση τους από ασυνείδητους ή για κλοπή τους προκειμένου να μεταπωληθούν. Ποια είναι η γνώμη σας;

Απαντ.: Γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τη σχέση του κυνηγού – και όχι μόνο - προς το σκυλί του, θα πω ότι η φόλα είναι ένα από τα μεγάλα αίσχη της ελληνικής πραγματικότητας και ότι είναι ντροπή να μην υπάρχουν δρακόντειοι νόμοι πάνω στο ατιμωτικό αυτό φαινόμενο. Ο Έλληνας δικαστής και ο Έλληνας νομοθέτης πρέπει να ευαισθητοποιηθούν και να καταλάβουν ότι δεν πρόκειται για τη ζωή απλά ενός ζώου. Πρόκειται για το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να κάνει άνθρωπος σε άνθρωπο, ιδίως σε παιδί ή ηλικιωμένο, σε σχέση με τον αστείο έως ανύπαρκτο κολασμό του! Το πόιντερ που πέθανε με σπασμούς στην αγκαλιά μου όταν ήμουν εφτά χρονών, το βλέπω ακόμα στους εφιάλτες μου. Ο κακοήθης εγκληματίας δεν το «πλήρωσε» ούτε όσο θα πλήρωνε αν είχε σπάσει ένα τζάμι. Αυτό αποτελεί μία ανακολουθία και μία αντίφαση, που μας χαρακτηρίζει ακόμα σαν κοινωνία και νομοθεσία μη προηγμένη. Από όλες τις άνανδρες πράξεις που ξέρω, η φόλα είναι ίσως η πιο άνανδρη. Η κλοπή σκύλου, επίσης είναι μία αθλιότητα. Διότι και το αφεντικό και το σκυλί θα υποφέρουν. Και αυτό θα πρέπει, επιτέλους, να πάψει να θεωρείται κάτι «άνευ σημασίας». Η κλοπή κατοικίδιου ζώου πρέπει να γίνει διακεκριμένο αδίκημα με πιο αυστηρές ποινές.

Ερωτ.: Κλείνοντας, θα συμβουλεύατε έναν νέο άνθρωπο να ασχοληθεί με το κυνήγι και για ποιο λόγο;

Απαντ.: Ανεπιφύλακτα θα συμβούλευα έναν νέο άνθρωπο να ασχοληθεί με το κυνήγι. Με την αυτονόητη προυπόθεση ότι μιλάμε για άτομο συγκροτημένο και υπεύθυνο. Τα σπορ που έχουν να κάνουν με όπλα, δεν είναι για τους ανόητους, τους αμέριμνους και τους επιπόλαιους. Επίσης, δεν είναι για εκείνους που δεν ξέρουν να σέβονται. Τον άλλο κυνηγό, τον άλλο άνθρωπο, τους νόμους, τους κανονισμούς, το ίδιο το θήραμα. Πάνω από όλα τη Φύση! Ασφαλώς θα έλεγα σε ένα παιδί να μάθει το κυνήγι! Κι εμένα πλουσιότερο με έκανε, σοφότερο, όχι πιο φτωχό! Αρκεί ο νέος να καταλάβει ότι μετέχει σε μία προαιώνια ιεροτελεστία της Φύσης, ότι κρατάει ανοιχτό το δίαυλο που τον ενώνει με τους απώτατους προγόνους του. Κι αν κάποιοι άλλοι αποζητούν την καταξίωση του Εγώ στη λεηλασία και στο βιασμό της Φύσης, εκείνος να πει ΟΧΙ! Να γίνει φιλοσοφημένος κυνηγός. Και τότε θα ανακαλύψει κάποιες βαθύτερες χαρές του πνεύματος, που στους περισσότερους μένουν κρυμμένες.
Πολλά διδάχθηκα για αυτή την καίρια διάσταση του κυνηγιού από τα γραφτά του Έρνεστ Χέμινγουέι και του Χοσέ Ορτέγκα Γκασέτ. Τα πάθη του Χέμινγουέι, το κυνήγι, το ψάρεμα, η ταυρομαχία, η πυγμαχία, μου είναι το ίδιο κατανοητά, συχνά συναρπαστικά, όπως στην πρώτη νεότητα. Η πρώτη κριτική ματιά που προστέθηκε με τα χρόνια, δεν αναιρεί την αξία τους. Ο σκεπτόμενος κυνηγός είναι ένας ιδιαίτερα ώριμος άνθρωπος. Ο μη σκεπτόμενος είναι καλύτερα για το κυνήγι, να ασχοληθεί με κάτι άλλο, όπου το να τα κάνει θάλασσα θα έχει ίσως μικρότερο κόστος.

MOTO
Αρνήθηκα και αρνούμαι να πάρω στα σοβαρά τη νόσο των πτηνών, συνέχισα να αγοράζω πουλερικά και λυπάμαι βαθύτατα διότι τέτοια πράγματα, στατιστικώς ασήμαντα, μπορούν να έχουν τέτοια καταλυτικά και θλιβερά αποτελέσματα πάνω σε ολόκληρους επαγγελματικούς κλάδους!

Στα άδυτα ενός πολιτισμού

Ηλίας Μπαζίνας
«Φίλαθλος», 3-3-1997

Ξέρω ότι για σήμερα είχα δεσμευθή να μιλήσω για τους ποδοσφαιριστές του ΟΣΦΠ. Μου παρατηρήθηκε, όμως, ότι θα ήταν πιο ορθό να γίνη αυτό, αφού τους δω σε έναν ακόμα αγώνα πρωταθλήματος, με το επιχείρημα ότι ίσως η ΑΕΚ έχει ακριβώς το ΣΤΥΛ εκείνο, που βγάζει στην επιφάνεια ΜΟΝΟ ΤΑ ΚΑΚΑ μιας ομάδας σαν τον ΟΣΦΠ και καθόλου τα ΟΠΟΙΑ καλά της. Τέλος πάντων, αποφάσισα να αναβάλω λίγο ακόμα το να βγάλω προς τα έξω τις απόψεις μου πάνω στο θέμα. Αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι ΔΕΝ με θεωρώ ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΟ να το κάνω.

Για σήμερα και αύριο, λοιπόν, ένοιωσα για μία ακόμα φορά την ανάγκη να γράψω ένα ΚΑΘΑΡΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ. (Βρε τι είναι τούτο, που έχω πάθει τώρα τελευταία!).

Γνωριζόμαστε 15 χρόνια μέσα από το «ΦΙΛΑΘΛΟ» και για ΕΛΑΧΙΣΤΑ μόνο από τα χόμπυ και τα ενδιαφέροντά μου σας έχω μιλήσει ως τώρα. Να, ας πούμε, για τα σκυλιά έτυχε μόλις το περασμένο Σαββατοκύριακο να πούμε δύο κουβέντες, (θα επανέλθουμε, όμως, γιατί υπήρξε ανταπόκριση και μάλιστα απροσδόκητα μεγάλη!).

Σήμερα, λοιπόν, θα σας πω λίγα πράγματα για το πιο ΣΤΑΘΕΡΟ ΣΕ ΔΙΑΡΚΕΙΑ χόμπυ της ζωής μου. Είναι η πρώτη φορά, που μιλάμε γι' αυτό, όλα αυτά τα χρόνια. (Αν ΑΥΤΟ δεν είναι τυπική μανιάτικη εσωστρέφεια και κρυψίνοια, δεν ξέρω τι είναι!). Το χόμπυ αυτό είναι τα ΟΠΛΑ.

Όλα τα όπλα με ενδιαφέρουν. Είναι κάτι, που πρέπει να υπήρχε στο γάλα της μάνας μου! Δεν θυμάμαι εποχή της ζωής μου, που να μην με γοήτευε και να μην με ΜΑΓΕΥΕ η έννοια «όπλο». Σαν παιδί του πολέμου και της κατοχής, διδάχθηκα να έχω ΤΥΨΕΙΣ γι' αυτό. Ποτέ, όμως, οι όποιες τύψεις δεν κατάφεραν να με κάνουν να μισήσω το ΑΨΥΧΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ για τα εγκλήματα εκείνου, που το κρατούσε. Τα παιδικά μου μάτια είδαν πολλούς σκοτωμούς, ΕΚΕΙΝΑ τα άγρια χρόνια. Στους ανθρώπους καταλόγισα ΠΟΛΛΑ. Στα όπλα, ΤΙΠΟΤΑ. Ίσως είναι ο τρόπος, που μεγάλωσα. Στο σπίτι μου πάντα υπήρχαν όπλα. Τους κανόνες ασφαλείας τους έμαθα ΠΡΙΝ μάθω να τρώω με πηρούνι. ΟΛΗ μου η σχέση με τα όπλα βασίσθηκε στη ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΗ ΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥΣ, ακόμα και σε βαθμό «ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟΤΗΤΑΣ». Όποιος δεν μπορεί να δη έτσι ΑΚΡΑΙΑ το θέμα «ΑΣΦΑΛΕΙΑ» με τα όπλα, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να μπάση όπλο στο σπίτι του ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

ΟΛΑ, λοιπόν, τα όπλα με ενδιαφέρουν, όχι, όμως, στον ΙΔΙΟ βαθμό. Στην κορυφή του ενδιαφέροντός μου βρίσκονται τα υψηλής ποιότητας ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΑ όπλα, είτε λειόκαννα, είτε ραβδωτά. Το χόμπυ αυτό, για λόγους πρακτικούς, δεν μπορούσα να το καλλιεργήσω στην Ελλάδα. Το έκανα, λοιπόν, στην Αγγλία, σε εποχές, που οι δουλειές μου με ανάγκαζαν να περνάω εκεί μήνες και χρόνια.

Θυμάμαι το πρώτο υψηλής ποιότητας όπλο, που αγόρασα. Πάει ένα τέταρτο του αιώνα (σχεδόν) από τότε. Όλη τη ζωή μου ονειρευόμουν να αποκτήσω ένα δίκαννο με κάποιο από τα θρυλικά εγγλέζικα ονόματα: Purdey, Holland and Holland, Boss, Manton, Woodward, Westley Richards, Evans, Churchill κλπ. To βαλάντιό μου, όμως, αδυνατούσε να τα προσεγγίση. Το πιο φθηνό έκανε όσο ένα αυτοκίνητο μέσης κατηγορίας. Μολαταύτα, τα βήματα μου όλο με τραβούσαν κατά 13 Bruton St. μεριά (κοντά στο Berkeley Sq.) όπου είχε τότε το κατάστημα και τα γραφεία της η Holland and Holland. Κάποιο απόγευμα, ενώ είχα πια ξεροσταλιάσει στη βιτρίνα, με έμπασε μέσα η... γυναίκα μου, ΣΠΡΩΧΝΟΝΤΑΣ. «Τί έπαθες;» μου κάνει. «Το κοίταγμα είναι τζάμπα!».

Ήξερα που έμπαινα. Δεν ήμουν «τουρίστας», ούτε αμερικανάκι. Οι έννοιες και οι παραστάσεις, μου ήταν οικείες μετά από μια ζωή διάβασμα για τα όπλα. Κι όμως, κι όμως. Γι' αυτό, που ένοιωσα, ΔΕΝ ήμουν προετοιμασμένος. Ένοιωσα πως έμπαινα σε ένα ΝΑΟ! Στα άδυτα των αδύτων ενός άλλου πολιτισμού! Και τελικά, τώρα, που το σκέφτομαι, ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ήταν. Ευτύχησα να γνωρίσω ένα από τα τελευταία γνήσια κομμάτια αυτού, που η ιστορία είπε «Βρεταννική Αυτοκρατορία». Το ότι το πρόλαβα «ζωντανό», εγώ το θεωρώ ως μια από τις εμπειρίες της ζωής μου. Πήρα μια γεύση και μια μυρωδιά μιας σύγχρονης «αυτοκρατορικής Ρώμης», έστω και στην τελευταία της ώρα. Κυριολεκτώ με τη λέξη «μυρωδιά». Αυτή ήταν το πρώτο πράγμα, που με «χτύπησε». Ένα κατασταλαγμένο, κάπως «βουβό», χαρμάνι από παληό, ακριβό δέρμα, βαρύτιμο ξύλο, γλυκό ταμπάκο πίπας, γυαλισμένο μπρούντζο, ατσάλι, ντουφεκόλαδο, και μέσα σε όλα, κάπως απροσδιόριστα, το σκονισμένο πνιγηρό άρωμα της πατίνας του χρόνου, η ανησυχητική πικράδα του κορδίτη, του παληού άκαπνου μπαρουτιού, με το οποίο γέμιζε κατά παράδοση η Kynoch τα περίφημα φυσίγγια της.

Ο χώρος ήταν σκοτεινός, στενόμακρος, όχι ιδιαίτερα μεγάλος. Τα πάντα έμοιαζαν παληά, δερμάτινα έπιπλα, δρύινες βιτρίνες με εκατοντάδες όπλα. Μερικά καινούργια. Και ασήμαντα. Τα πιο πολλά, παληά και σημαντικά. Ένα από τα πρώτα που σταμάτησαν το βλέμμα μου, ένα. 275 Rigby, έγραφε σε μια τσαλακωμένη ετικέτα: «ΜΕ αυτό το όπλο, ο William «Karamojo» Bell κυνήγησε τον χιλιοστό του ελέφαντα στην περιοχή των βορείων συνόρων (NFD) της Κένυα». Μου προκάλεσε ταραχή αυτό το όπλο. Το «ήξερα» από μικρός. Ένα ασήμαντο τουφεκάκι, ουσιαστικά ένα Μάουζερ των 7 χιλιοστών, κατασκευασμένο όμως με μεγάλη προσοχή από τον ίδιο τον θρυλικό Jonh Rigby. ME αυτό, και ΧΩΡΙΣ υποστήριξη από όπλο μεγαλύτερου διαμετρήματος, ο μεγαλύτερος επαγγελματίας κυνηγός της αφρικανικής ιστορίας, ο «Karamojo» Bell, δολοφόνησε πάνω από 1.000 ελέφαντες στη χώρα των Τουρκάνα και των Καραμοτζονγκ, στις αρχές του αιώνα, συγκεντρώνοντας μια περιουσία σε ελεφαντόδοντο. Δίπλα στο μικρό τουφέκι με κινητό ουραίο του Bell, υπήρχε ένα πελώριο ραβδωτό δίκαννο, διαμετρήματος. 470, που ανήκε, λέει στον Jonh «Pondoro» Taylor, άλλο θρυλικό κυνηγό της Αφρικής.

«Κατάλαβα!» σκέφθηκα. Και ξαφνικά πρόσεξα ότι δίπλα μου στεκόταν διακριτικά ένας πωλητής, ντυμένος με σμόκιν, όπως όλοι. Δεν είχα ακούσει το βήμα του στο παχύ χαλί. Μου μίλησε χαμηλόφωνα -όπως όλοι εκεί μέσα- και με τους τύπους της βικτωριανής ομιλίας: «Μήπως ο κύριος θα επιθυμούσε να περιεργασθή κάποιο όπλο;».

Ωραία, σκέφθηκα! Ο «κύριος» είμαι... εγώ! Και θα μου δώση να περιεργασθώ ένα όπλο. Και μετά θα μου πη «δέκα λίρες το άγγιγμα. Άλλες δέκα αν θες να τραβήξης τη σκανδάλη».

Του εξήγησα ότι αγαπώ τους ελέφαντες και δεν προτίθεμαι ΠΟΤΕ να αγοράσω ένα όπλο κατάλληλο για το κυνήγι τους.

«Ναι» μου είπε, «αλλά σας αρέσουν τα όπλα». «Πώς το ξέρεις;» τον ρώτησα. «Φαίνεται», μου αποκρίθηκε.

Ασχολήθηκε μαζί μου σχεδόν 2 ώρες, ενώ του εξήγησα από την αρχή ότι αποκλείεται να αγοράσω οτιδήποτε. Με άφησε να «παίξω» δέκα λεπτά με ένα όπλο αξίας όσο δύο πολυκατοικίες. Και μου είπε απλά «Χαίρομαι να δείχνω ωραία πράγματα σε ανθρώπους που τα εκτιμούν. ΔΕΝ είναι κόπος. Κάνω αυτή τη δουλειά γιατί την αγαπώ». Ήταν ένα λεπτό παιδί με ευγενική φυσιογνωμία, τρόπους «πριγκηπικούς» και προφορά αριστοκράτη από τις αποικίες. Ήταν πράγματι από την Κένυα. Τον είχε διώξει το «ουχούρου» του Τζόμο Κενυάττα, μαζί με τους περισσότερους Εγγλέζους. Ένοιωσα τον ΠΟΝΟ του, τη νοσταλγία για τον κόσμο, που άφησε πίσω του, έναν κόσμο έξω από κάθε σύγκριση. Μου πέρασε το συναίσθημά του χωρίς να κάνη ούτε γκριμάτσες, χωρίς να αφήση υπαινιγμό. Γίναμε φίλοι.

Αύριο θα σας πω πως ο τυπάκος, Carey Keates το όνομά του, τελικά μας ΠΟΥΛΗΣΕ και όπλο...

Παγκόσμια συνωμοσία σε βάρος της γυναίκας

Ηλίας Μπαζίνας
«Φίλαθλος», άγνωστη ημερομηνία

Από τις συνήθεις τηλεοπτικές έρευνες εγώ δεν αποκομίζω σχεδόν ΤΙΠΟΤΑ, κυρίως διότι δεν τις παρακολουθώ. Ωστόσο η πρόσφατη εκπομπή της Σεμίνας Διγενή στη ΝΕΤ με κράτησε, γιατί και σοβαρό θέμα είχε και καλά το χειρίστηκε. Το θέμα ήταν το πρόβλημα της παχυσαρκίας. ΟΧΙ, όμως, από τη σκοπιά του ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΔΥΝΑΤΙΣΕΤΕ, όσο και από τη σκοπιά: «ΕΙΝΑΙ, ΤΑΧΑ, ΤΟΣΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΑΔΥΝΑΤΙΣΕΤΕ;». Και η απάντηση ήταν πιο λογική από όσο συνήθως. Σαν διακριτικό αεράκι δρόσιζε τα αυτιά το έμμεσο πλην σαφές συμπέρασμα, που ήταν ότι αν η παχυσαρκία ΔΕΝ είναι επικίνδυνη για την υγεία, ο κάθε άνθρωπος σε μια ελεύθερη κοινωνία, έχει, ΝΑΙ, το αναφαίρετο δικαίωμα να συντηρή λίγα κιλά παραπάνω.

Παγκόσμια, τη στιγμή αυτή, σε βάρος των παχύσαρκων έως χονδρών ατόμων ασκείται μια ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ τόσο ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ, που ούτε ο Γκαίμπελς δεν θα μπορούσε να την είχε συλλάβει. Είναι αξιοσημείωτο ότι η καταπίεση αυτή δεν έχει θύματα ΜΟΝΟ τους ίδιους τους υπέρβαρους αλλά και το περιβάλλον τους. Από το οποίο, άλλοι μεν δεινοπαθούν από τη δυστυχία που ακτινοβολεί γύρω του το άτομο που έχει το πρόβλημα. Άλλοι, πάρα πολύ απλά, στενοχωριούνται διότι προτιμούν τους συντρόφους τους «γεμάτους». Αυτή είναι μια κατηγορία τεράστια, την οποία σχεδόν κανένας δεν λαβαίνει υπόψη. Η μόδα και η κονόμα δεν διστάζουν ποτέ να τα βάλουν με οποιονδήποτε, ακόμα και με τη Φύση. Αμέτρητοι άντρες σε όλο τον κόσμο έχούν «πεισθεί» ότι τους αρέσουν οι αδύνατες γυναίκες. Αρκεί που τις περπατάς και η πιάτσα σου λέει μπράβο. Από την άλλη μεριά, όμως, έρχεται η μία «ανησυχητική» -όχι για ΜΕΝΑ. να εξηγούμεθα- στατιστική πίσω από την άλλη και μας φανερώνει ότι οι νέοι... «ΔΕΝ ΑΥΤΟ»! Μάπα, μιλάμε το καρπούζι. Σεξ μια φορά τη βδομάδα και με προϋοθέσεις. Οι λαοί, όμως, που παραδοσιακά γουστάρουν τις γυναίκες τους γεμάτες (έως ΠΟΛΥ γεμάτες, έως ΦΑΛΑΙΝΕΣ) δεν προλαβαίνουν να φορέσουν τα εσώρουχά τους! Οι «μπουνταλάδες» Τούρκοι αραδιάζουν είκοσι κουτσούβελα το κάθε ζεύγος και μας απειλούν. Στην Ανατολία, οι νύφες πάνε ακόμα με το ζύγι. Κάτω από 60 οκάδες, χαλάει το προξενιό. Στο Κασίμ Πασά της Πόλης, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, υπήρχε στο Αμπανέζ Σοκάκ ο πιο ασυναγώνιστος οίκος ανοχής. Μια ταμπέλα σε πληροφορούσε αγέρωχα ότι κάτω από «γιουζ κιλοντάν» (εκατό κιλά) δεν υπήρχε εκεί μέσα ούτε για δείγμα! Έξω, οι ευτυχείς θαμώνες περίμεναν ουρές. Χα, χα, χα, πόσο γελάμε με τους μπουνταλάδες τους Τούρκους!

(Και ΑΥΤΟΙ γελάνε με εμάς. Μας θεωρούν λαό ξεσποριασμένο, ψοφοδεείς ψευτοανατολίτες με δυτικά ελαττώματα. Τρίτης κατηγορίας ραγιάδες της αυτοκρατορίας τους!)

ΓΙΑΤΙ, όμως, κάποια κέντρα προώθησαν και προωθούν ΜΟΔΕΣ, που αντιστρατεύονται τη φύση; Θα έλεγα ότι η απάντηση είναι το αυγό του Κολόμβού. Αντιστρατεύονται τη φύση γιατί ΑΥΤΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ Η ΠΡΟΘΕΣΗ ΤΟΥΣ. Με τη ΦΥΣΗ τα έχουν! ΔΕΝ ΕΡΜΗΝΕΥΕΤΑΙ το φαινόμενο της παγκόσμιας ψύχωσης με τα ΚΙΛΑ αν δεν αναζητήσουμε κάποιο ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ ΚΙΝΗΤΡΟ. Εδώ το ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ κίνητρο και μόνο δεν με καλύπτει. Ας μιλάμε για τρισεκατομμύρια δολλάρια, μια από τις τέσσερις-πέντε κορυφαίες μηχανές κοπής μονέδας στον κόσμο. Πρέπει να υπάρχη και κάτι άλλο.

Φρονώ ότι αυτό το «άλλο» πρέπει να αναζητηθεί στην ίδια τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου. Στα ανεξερεύνητα λαγούμια των πιο αυτοκαταστρεπτικών του πλεγμάτων. Για κάποιο λόγο, που σηκώνει συζήτηση μερικές χιλιάδες τόμους (την οποία προσωπικά δεν αντέχω να κάνω) έχει δοθεί από ΚΑΠΟΥ η εντολή: «Ανακρούστε πρύμνα! Κάνετε πιο λίγους απογόνους!».

Η σχέση του σωματικού λίπους με την γονιμότητα είναι ΑΜΕΣΗ. Όταν το ποσοστό σωματικού λίπους γίνει πολύ ΧΑΜΗΛΟ, συνήθως σταματάει στη γυναίκα η περίοδος. Η φύση δεν εμπιστεύεται την λειτουργία της μητρότητας σε ένα πλάσμα ακατάλληλο. Από την άλλη μεριά παρατηρείται μια παγκόσμια τάση των ανδρών για ΟΛΙΓΟΣΠΕΡΜΑ. Ο ένας λαός μετά τον άλλο αρχίζει να εμφανίζει ΥΠΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ. Κύρια οι ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ. Πιο γενικά, οι ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΙ. (Διερωτώμαι αν ΑΥΤΩΝ η σπορά είναι τελικά που «πρέπει να εκλείψη». Και αν ναι, ΓΙΑΤΙ;...).

ΠΡΟΣΕΞΤΕ! Ο δήθεν πόλεμος κατά του πάχους έχει ΥΠΟΥΛΟ ιδεολογικό υπόβαθρο. Είναι, τάχα, «για την υγεία»! Αντό είναι κολοσσιαίο ψεύδος! Ο πόλεμος αυτός έχει προκαλέσει δεκαπλάσια ΑΡΡΩΣΤΙΑ από ό,τι αν αφήναμε τους χοντρούς στην ησυχία τους.

Πολύ φυσικό. Διότι ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ στόχος δεν είναι οι ΛΙΓΟΙ, πολύ χοντροί άνθρωποι, ιδίως γυναίκες. Είναι οι ΑΠΛΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ! Αυτές έχούν βαλθεί να ΤΡΕΛΛΑΝΟΥΝ. Με αξιόλογη επιτυχία.

Τους θεόχοντρους ανέκαθεν τους κορόιδευαν οι περισσότεροι λαοί. Ως ένα σημείο, το φαινόμενο αυτό, αν και απρεπές, είναι «φυσιολογικό». Και δεν κάνει μεγάλη διαφορά για το σύνολο του πληθυσμού.

Εδώ όμως τώρα έχουν δοθεί στις γυναίκες «κριτήρια», που είναι αδύνατο έστω και να τα πλησιάσουν, αν ΔΕΝ έχουν κόκκαλα πουλιού, ατροφικούς μυς και ΚΟΥΦΙΑ ΚΡΑΝΙΑ. Σου λέει, το τάδε μοντέλο είναι 1,80μ. και... 54 κιλά! ΑΜΑΝ! Εδώ μιλάμε για δεντρογαλιά, όχι για άνθρωπο. Και. μάλιστα αν λάβούμε υπόψη ότι, σύμφωνα με τη «νέα αισθητική», τα 14 από τα 54 κιλά είναι... βυζιά. ΜΗΝ το γελάτε. Δεν είναι ιδιαίτερα ελαφρύ υλικό η σιλικόνη.

Και ποιοι θέλησαν να αποτελεί «στάνταρ» της γυναικείας ομορφιάς ένα τέτοιο φριχτό ΤΕΡΑΣ; Ω του θαύματος, κάποιοι, για τους οποίους η γυναικεία ομορφιά δεν παρουσιάζει ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ. Αντίθετα, τους καψαλίζει τα τριχωτά μέρη τον σώματος (ΑΝ ΕΧΟΥΝ). Όπως το λιβάνι το διάολο!

Αυτοί, όλοι, στην καινούργια κοινωνία, σύμμαχο βρήκαν τον ΗΜΙΠΟΥΣΤΑ. Δηλαδή τον τύπο που μετράει το αντίθετο φύλο σαν κάτι «ελαφρά διαφορετικό» από το δικό του. Με την έμφαση πάντοτε στις κοινωνικές παραμέτρους. Για τον ημίπουστα η γυναίκα είναι πρωταρχικά κοινωνικό φαινόμενο. Την θέλει «καλτ», «σύμπολ», «γλάμορους» και παπάρια τραχανά. Στα μποντυμπιλντεράδικα «παίζει» τις ίδιες ασκήσεις μαζί της και ο πάτος της του κάνει περίπου την ίδια αίσθηση με τον πάτο του απέναντι σαμπρελαδόρ. Βγαίνουν παρέα ντυμένοι «ΤΟ KILL»! Έκαστος ό,τι μπορέση.

Γέφυρα του ημίπουστα με τον γενικό «ανδρικό» πληθυσμό αποτελεί ο «ελαφρότατα ψιλόπουστος». Που δεν επιδέχεται ακριβές καρατάρισμα. Ο κατές είναι ΠΑΝΤΟΥ, σαν τους υποψήφιους αντιστασιακούς του Τσώρτσιλ. Στους δρόμους, στις στέγες, στις ταράτσες, στους κήπους, στα καφενεία, στα χαμαιτυπεία, στα λινοτυπεία, στα κύματα τση θαλασσός, στα φτερά του αγέρη. (Προφορά: αγέρρρης, με ευάριθμα ρο). Παντού. Σε αιφνιδιάζει όταν σου λέγει «ΦΙΛΑΚΙΑ». Το πάλαι ποτέ, οι άνδρες δεν έλεγαν «ΦΙΛΑΚΙΑ». Τώρα βλέπεις ένα μαλάκα, διασταύρωση Χαϊρεδδίν Βαρβαρόσσα με τον Τίγρη τον Κατς, να σου λέγει «φιλάκια». Κάθε φορά μάχομαι την παρόρμηση να του πω: Της μάνας σου ο έριξων. Μετά ενθυμούμαι τον Οιδίποδα με τη λανθάνουσα βιαιότητα χαρακτήρος και αγαντάρω. Αυτοσυγκρατούμαι. ΑΣΕ τις μανάδες κατά μέρος, σκέβομαι.

ΔΕΝ πιστεύετε ότι στόχος της παγκόσμιας καμπάνιας ΑΠΟΚΤΗΝΩΣΗΣ της γυναίκας μέσω του ΑΓΧΟΥΣ ΓΙΑ ΤΌ ΠΑΧΟΣ είναι η ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ γυναίκα; Ωραία. Εγώ, λοιπόν σας προσκαλώ να μου βρείτε, μέσα σε ολόκληρη την διεθνή βιομηχανία της ΤΣΟΝΤΑΣ, έντυπα ή βίντεο με πρωταγωνίστριες γυναίκες με ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ διαστάσεις αναλογίες. 'Οχι 1,80 και 50 κιλά. Όχι 1,60 και 160 κιλά. Όχι 35-23-35, που εμφανίζεται να είναι ΟΛΕΣ οι γυναίκες από 1,53 μέχρι 1,98. Όχι 56-22-34, που είναι οι μοδέρνες σεξοβόμβες με τα μαστάρια φάλαινας και τα πόδια πελαργού. Γυναίκες 1,70 και 67 κιλά. Περίπου όπως πρέπει να ήταν η Αφροδίτη της Μήλου. (Η «δική μου» ήταν η Νίκη της Σαμοθράκης. Προσωπικά πιστεύω ότι το κορμί αυτό δεν χτυπιέται!).

ΝΑΙ, πιστεύω ότι υπάρχει παγκόσμια συνωμοσία σε βάρος της γυναίκας, της ΜΑΝΑΣ, άρα του ανθρώπινου γένους. Με σκοπό την δημιουργία μηχανισμών τύψεων, ανασφάλειας, ανημποριάς, τελικά ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗΣ. Για το σκέτο ΤΙΠΟΤΑ!

Δεν θα πω άλλα σήμερα πάνω σε αυτό το αχανές θέμα. Θα τα ξαναπούμε πολλές φορές ακόμα. Στο μεταξύ σας παραπέμπω να ακούσετε ένα από τα πιο σημαντικά ελληνικά τραγούδια όλων των εποχών: Το «Κορίτσια της Συγγνώμης» των αδελφών Κατσιμίχα...

Δεν κινδυνεύει από βελόνα και πρέζα

Ηλίας Μπαζίνας
«Φίλαθλος», 4 Δεκ. 1996

Μεγάλωσα με το παραμύθι ότι οι άνθρωποι «πρέπει απλά να αθλούνται, ΟΧΙ να κάνουν πρωταθλητισμό». ΔΙΑΦΩΝΟΥΣΑ και ΔΙΑΦΩΝΩ! Η ουσία είναι ο πρωταθλητισμός, έστω και με «αντίπαλο» τον ΕΑΥΤΟ σου. Άθληση, που δεν περιέχει ΣΤΟΧΟΥΣ ΝΙΚΗΣ, ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ, ΚΑΤΑΚΤΗΣΗΣ, δεν «γεμίζει την ψυχή». Και η ΨΥΧΗ είναι εκείνη, που σε κάνει να ΜΕΙΝΗΣ κοντά στον αθλητισμό. Το πάθος, το αλκολίκι, η τρέλλα, όχι η αφηρημένη στάση «γυμνάζομαι για την υγεία μου» ή το να χάσης μερικά κιλά για να αρέσης στην πλαζ.

Η νεότητα είναι συνυφασμένη με το ΠΑΘΟΣ. Θέλει ΡΟΛΟΥΣ, ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ, ΕΠΑΙΝΟ! Θέλει τις συγκινήσεις του αγώνα, της μάχης, την ανεπανάληπτη μέθη της ΝΙΚΗΣ, που ΚΑΜΜΙΑ φαρμακευτική ουσία δεν μπορεί να μιμηθή και να αναπαραγάγη! Ακόμα, ναι, και τη ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ! Το αφηνιασμένο κοπάνημα του κεφαλιού στον τοίχο, το λυσσασμένο σφίξιμο των δοντιών μέσα στο σκοτάδι της πιο μαύρης απελπισίας! Τον παθιασμένο όρκο «ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΔΗΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ!». Χωρίς αυτά, η ζωή του νέου είναι ΜΙΣΗ. Και αυτά τα δίνει ο αθλητισμός, όχι απλά η... εκγύμναση. Όχι πως η τελευταία δεν είναι σπουδαία. Άλλωστε, χωρίς αυτήν αθλητισμός ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Παράλληλα, όμως, χρειάζεται και ο ΣΤΟΧΟΣ. (Και όσο πιο δύσκολος, όσο πιο τρελλός, τόσο καλύτερα. Τόσο πιο μεγάλα παλληκάρια χτίζει!)

Ο ξενέρας που γυμνάζεται για τη σιλουέτα του ή για να «κατεβάση τα τριγλυκερίδια», ΔΕΝ κινδυνεύει έτσι κι αλλοιώς από τις παγίδες που απειλούν τους πολλούς, ιδίως τους πολύ νέους. ΔΕΝ αφορά σε αυτόν η νύχτα, το πεζοδρόμιο, η ταχύτητα, η κόντρα, η λεπίδα, η βελόνα, η πρέζα. Αυτός λέει: «Οι μουρλοί ας φάνε το κεφάλι τους. ΑΥΤΟΙ φταίνε. Εγώ γιατί έχω οργανώσει τη ζωή μου ρολόι και ΔΕΝ ΠΑΡΑΣΥΡΟΜΑΙ;»

Ζωντανό και παλλόμενο μνημείο της Ιστορίας (Μαραθώνιος)

Ηλίας Μπαζίνας
«Φίλαθλος», 1997

Ας μείνουμε στο Μαραθώνιο. Ο ημεροδρόμος Φειδιππίδης φεύγει τρέχοντας από την Αθήνα το πρωί της ημέρας που η πρώτη ναυς του περσικού εκστρατευτικού σώματος, με τον Δάτι και τον Αρταφέρνη στην πλώρη, περνάει τα νησιώτικα παρατηρητήρια του Αιγαίου. Ο Φειδιππίδης δεν είναι ο καλύτερος δρομέας, αλλά είναι ώριμος άνδρας, με την απαραίτητη διπλωματική παιδεία να δώσει στους Σπαρτιάτες το μήνυμα: "Ελάτε! Κινδυνεύουν ΤΑ ΟΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΕΡΑ!" Ο Αθηναίος ημεροδρόμος σφίγγει τα δόντια και καλύπτει τα απίστευτα τραχιά 250 χιλιόμετρα σε ενάμισυ μερόνυχτο. Οι Σπαρτιάτες τελειώνουν - ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ - τις ιεροτελεστίες τους, ζαλώνονται τα σιδερικά τους και ξεκινούν τρέχοντας. Ο καθένας τους κουβαλάει περίπου το βάρος ενός λεπτού ανθρώπου σε οπλισμό και εφόδια. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης τους επιβάλλει ταχύ ρυθμό. Καλύπτουν σχεδόν 100 χλμ. το εικοσιτετράωρο. Η ξεκούρασή τους είναι ελάχιστη, η απόλυτα απαραίτητη για να διατηρήσουν, στο τέλος της πορείας, τις δυνάμεις να πολεμήσουν.

Στο μεταξύ οι Πέρσες περνούν τον Καφηρέα. Οι Αθηναίοι καταλαβαίνουν ότι η μάχη θα δοθή στον κάμπο του Μαραθώνα. Ξεκινούν με γοργό βήμα από την Αθήνα. Όταν οι βάρβαροι ρίχνουν άγκυρα, η παράταξη των Αθηναίων πολιτών έχει κιόλας πιάσει τα σημεία που της επιτρέπουν να ελιχθή ανάλογα με τις κινήσεις του εχθρού. Ο Μιλτιάδης έχει δώσει τις τελευταίες οδηγίες του. Το κέντρο της παράταξης των Ελλήνων είναι ισχνό, οι πλευρές ενισχυμένες. Στο πιο αδύνατο σημείο, ο πολέμαρχος Καλλίμαχος περιμένει τον βέβαιο θάνατο. Την τιμή αυτή την απαίτησε σκληρά, βασιζόμενος στην αρχαιότητά του.

Οι Πέρσες αποβιβάζονται. Σαράντα χιλιάδες άνδρες, ό,τι πιο εκλεκτό έχει να παρατάξει η νεαρή κοσμοκρατορία: Πέρσες, Μήδοι, Καρδούχοι, ο ανθός της "Αρυάνα", των ψηλών, δυνατών ανδρών με τα ανοιχτόχρωμα μάτια. 25 αιώνες αργότερα, οι εμπνευστές του Χίτλερ ανθρωπολόγοι θα δανειστούν τον όρο για να περιγράψουν τον άνθρωπο της "Αρίας φυλής". Αν κάποιος, διαβάζοντας την Ιστορία, πίστεψε ότι απέναντι στους Αθηναίους παρατάχθηκαν κάποιοι απόλεμοι, τρυφηλοί ανατολίτες του καφενέ, πλανάται οικτρή πλάνη. Ήταν ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ οι Πέρσες του Δάτι και του Αρταφέρνη. Απλά, δεν είχαν τύχη, γιατί αντιμετώπιζαν Έλληνες του 5ου αιώνα.

Τα τελευταία 1500 μέτρα μέχρι τη μοιραία σύγκρουση, οι βαριά οπλισμένοι Αθηναίοι τα διασχίζουν τρέχοντας και αλαλάζοντας "ελελεύ" με το ρυθμό των κυμβάλων. Η στιγμή όπου ασπίδα συγκρούεται με ασπίδα ξυπνάει τους θεούς. Το κέντρο της Αθηναϊκής παράταξης, σκόπιμα αραιό, υποχωρεί. Ο πολέμαρχος Καλλίμαχος βρίσκει το θάνατο που αποζητάει. Οι πτέρυγες, δυνατές, παγιδεύουν τους Πέρσες, όπως το όστρακο που μαγκώνει το θύμα του. Οι εκλεκτοί της Ασίας θερίζονται. ΤΙΠΟΤΑ στην παιδεία τους δεν τους έχει προετοιμάσει για το βαθμό της ΔΥΝΑΜΗΣ και του ΘΥΜΟΥ που κλείνει μέσα του ο υπερασπιστής των πατρώων Έλληνας οπλίτης. Όσοι γλυτώνουν τρέχουν αλαφιασμένοι στα πλοία τους, κυνηγημένοι από τους νικητές. Ο Κυναίγειρος, αδελφός του Αισχύλου, αρνείται να αφήση το περσικό σκάφος να φύγη. Όταν του κόβουν και τα δυο χέρια, το γραπώνει με τα δόντια. Ο Αισχύλος μάχεται δίπλα του. Αν και ποιητής, άρα "λαπάς" κατά την έκφραση ταλαίπωρου νεοέλληνος πολιτικού, μάχεται αρκετά καλά, ώστε να τον τιμήση η πατρίδα με μνεία του ονόματός του. Ανώτερη τιμή δεν έχει. Για κανέναν.

Ο Ανώνυμος οπλίτης, μεθυσμένος από το θρίαμβο, φεύγει για να αναγγείλη στους Αθηναίους το "ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ". Καθώς η καρδιά του υποκύπτει στην υπεράνθρωπη κακομεταχείρηση, δυο περίπου ώρες αργότερα, η ανθρωπότητα, ευγνωμονούσα, τον τοποθετεί σε βωμό. Η μνήμη του είναι ασφαλής μέχρι τη συντέλεια του αιώνα. Ο Μαραθώνιος δρόμος ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ.

Λίγες ώρες αργότερα, οι Σπαρτιάτες καταφθάνουν στο πεδίο, έτοιμοι να ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ, μετά από 250 χιλιόμετρα που διανύθηκαν σε λιγότερο από ΤΡΕΙΣ μέρες! Με βαθειά και ειλικρινή πικρία συνειδητοποιούν ότι η μεγάλη μάχη κερδήθηκε χωρίς αυτούς. Θυσιάζουν τους νεκρούς και ξαναφεύγουν ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ. Η ανοχύρωτη Σπάρτη επείγεται για την παρουσία
τους.

Στη μνήμη ΟΛΩΝ εκείνων των ανδρών σήμερα τελείται ο Μαραθώνιος. Τα τελευταία χρόνια έχουμε και το ΣΠΑΡΤΑΘΛΟ, αγώνα ΜΕΓΙΣΤΩΝ αποστάσεων. Οι ΞΕΝΟΙ τιμούν τους αγώνες αυτούς σε βαθμό θρησκευτικής λατρείας. Οι Γιαπωνέζοι τερματίζοντας στη Σπάρτη, μετά το Σπάρταθλο, ΚΛΑΙΝΕ μπροστά στο βωμό. ΕΜΕΙΣ είμαστε ακόμα χλιαροί συμμετέχοντες. Δεν έχουμε κατανοήσει ότι ο Μαραθώνιος είναι ένα ζωντανό, παλλόμενο μνημείο της ΙΣΤΟΡΙΑΣ μας, που είναι και ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ιστορία. Ένα μνημείο που λειτουργεί με τρόπο συναρπαστικό, άμεσο, ή παγκόσμιο. Ένα μνημείο στον άγνωστο Μαραθωνοδρόμο και στο Φειδιππίδη και στον Καλλίμαχο και στο Μιλτιάδη και στον Αισχύλο και στον Κυναίγειρο και στο θεό Πάνα - αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Μαραθώνιος (Λίγες σκέψεις γύρω από το 6ο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου στην Αθήνα)

Ηλίας Μπαζίνας
«Φίλαθλος», 1997

[...] Ο Μαραθώνιος είναι ένας ΥΜΝΟΣ προς την Ελλάδα. Οι ρίζες του βρίσκονται σε γεγονότα που ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Για το καλύτερο Η ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ, αν είσαστε αυτής της σχολής σκέψης, η Ελλάδα σταμάτησε την ΑΝΑΤΟΛΗ, με τα όποια καλά και κακά της, και έβαλε τα όρια του ΦΥΤΩΡΙΟΥ, μέσα στο οποίο η ΙΔΙΑ έσπειρε τον ΔΥΤΙΚΟ πολιτισμό, ο οποίος είναι ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ του πλανήτη και της Ιστορίας. Η διαίρεση ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση είναι κοσμογονικά ουσιαστική, η γεφύρωσή της δεν πλησιάζει καν να επιτευχθή και είναι εξ ολοκλήρου αποτέλεσμα της αντίστασης της Ελλάδας τον 5ο π.Χ. αιώνα. Οι Έλληνες τότε δεν... "ψήφισαν Δύση". Απλά ζούσαν με την απλή και θεμελιακή αξία "εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης". Η αντίστασή τους βασίσθηκε πάνω στην ΕΞΩΓΗΙΝΗ, κυριολεκτικά "ΚΤΗΝΩΔΗ" για τα σημερινά δεδομένα, σωματική επάρκεια μιας φυλής ΑΝΩΤΕΡΗΣ από τις σημερινές, αφού η ίδια εξαρτούσε την επιβίωσή της από συνθήκες αδιανόητες για τον σημερινό άνθρωπο.

Ούτε ήταν οι διάφοροι "Καιάδες" ηθελημένοι ή εν τοις πράγμασι (λόγω μη επιβίωσης των αδυνάτων) αποτέλεσμα κάποιας δήθεν "βαρβαρότητας". Ήταν προϊόν σκληρότατης ανάγκης, που την γεννούσε η έμμονη ιδέα της πάση θυσία προάσπισης κάποιων πολιτιστικών αγαθών, που ΜΟΝΟ οι Έλληνες κατανοούσαν την ιερότητά τους. Άρα, μόνον εκείνοι είχαν ορισθεί - από την ίδια τη Φύση, αν θέλετε - ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ των αγαθών αυτών που η εγκατάλειψή τους στην τύχη τους ΔΕΝ περιλαμβανόταν καν στη σκέψη των ανθρώπων εκείνων. Δεν υπήρχε καν ως επιλογή. Και αυτή είναι η σημαντικότερη διαφορά των αρχαίων Ελλήνων από τους σημερινούς ανθρώπους, ακόμα και από τους περισσότερους ΕΛΛΗΝΕΣ.

Όση όμως άκαμπτη αποφασιστικότητα και αν είχαν οι άνθρωποι εκείνοι, όσο υψηλό φρόνημα και αν τους ενέπνεε, η μοίρα τους θα ήταν προδιαγεγραμμένη αν δεν διέθεταν την επάρκεια των σωματικών δυνάμεων, με τις οποίες υλοποιούσαν τις αποφάσεις του πνεύματος, την "του σώματος οξύτητα" κατά τον Πλάτωνα. Για τους αρχαίους Έλληνες "το μεν πνεύμα πρόθυμο η δε σαρξ ασθενής" δεν είχε εφαρμογή. Για να το πω απλά, οι Έλληνες εκείνοι ήταν πραγματικά ΘΗΡΙΑ, τέρατα σωματικών δυνάμεων, τις οποίες καλλιεργούσαν μέσα στα πλαίσια μιας παιδείας απίστευτα απαιτητικής.

Ποιοι είμαστε και τι θέλουμε

Είμαστε θαυμαστές της γραφίδος του Ηλία Μπαζίνα, του φιλοσόφου αυτού της αθλητικής δημοσιογραφίας. Δεκαετίες τώρα ο παλαιός αθλητής και υπερήφανος Μανιάτης Ηλίας Μπαζίνας, με πρωτότυπη και γενναία σκέψη, γράφει στον «Φίλαθλο» και αλλού για τον αθλητισμό, την κοινωνία, την Ιστορία, τα έθνη και τους λαούς, την Ελληνική παράδοση, την γλώσσα και τον πολιτισμό μας. Ελεύθερο πνεύμα, με πολύ προσωπική και ανεξάρτητη σκέψη, δεν κατατάσσεται κάτω από καμμία ταμπέλα.

Το ιστολόγιο αυτό δημιουργήθηκε με μοναδικό σκοπό την διάδοση των κειμένων του Ηλία Μπαζίνα. Ο ίδιος ο Ηλίας Μπαζίνας δεν έχει καμμία σχέση με την δημιουργία και την διαχείριση του ιστολογίου.

Παρά τις δεκαετίες της χρονικής διάρκειας και το μέγεθος του συγγραφικού έργου του Ηλία Μπαζίνα, σχεδόν τίποτε δεν βρίσκεται στο Διαδίκτυο. Σκοπός μας είναι να καλύψουμε αυτήν την έλλειψη.

Το ιστολόγιο δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλον σκοπό, διαφημιστικό, ιδεολογικό, προσωπικό ή άλλο. Παραπομπές θα γίνονται μόνον σε οτιδήποτε έχει σχέση με τον Ηλία Μπαζίνα ή σε φίλους που έχουν ανεβάσει ή μας έχουν στείλει κείμενά του. Τα σχόλια στο ιστολόγιο, για τα οποία οι διαχειριστές αποποιούνται κάθε ευθύνη, είναι ελεύθερα. (Εννοείται ότι ύβρεις, συκοφαντίες ή ό,τι άλλο εμπίπτει στον ποινικό κώδικα θα διαγράφεται μόλις υποπέσει στην αντίληψή μας.)

Θα ξεκινήσουμε με επιλεγμένα, διαχρονικά κείμενα, από το 1996 (από τότε αρχίζει η συλλογή μας - εάν έχετε και παλαιότερα, ή και νεότερα, ειδοποιήστε μας!) μέχρι και σήμερα. Πηγές μας:

- Η προσωπική μας συλλογή (1996-σήμερα). Τα περισσότερα (όσα δεν έχουν χαθεί...) δυστυχώς δεν έχουν ψηφιοποιηθεί ακόμη, αλλά επιφυλλασσόμεθα.
- Το βιβλίο του Ηλία Μπαζίνα, «Χωρίς παρωπίδες», εκδ. Αλκυών, 2000.
- Η εφημερίδα «Φίλαθλος». Δυστυχώς δεν έχει ελεύθερο δικτυακό τόπο, αλλά φωτογραφίες υψηλής αναλύσεως του πρωτοσέλιδου, από το 2005, υπάρχουν στο «Sport 24».
- Η στήλη «Ελεύθερο Βήμα» του δικτυακού τόπου του ΟΠΑΠ (κείμενα 2006-2007).
- Φίλοι του Διαδικτύου. (Συγκεντρώνουμε όσα άρθρα βρίσκουμε στο Διαδίκτυο και βάζουμε στο ιστολόγιό μας συνδέσμους προς τους φίλους που τα ανήρτησαν ή μας τα έστειλαν. Βοηθήστε κι εσείς!)

Τέλος, οι διαχειριστές δεν συμφωνούν πάντοτε με τον Ηλία Μπαζίνα. Άλλωστε, όπως θα δείτε, και ο ίδιος, με την πάροδο των ετών, πολλές φορές έχει διαφωνήσει με παλαιότερα γραπτά του! Αλλά, ακόμη και όταν διαφωνούμε, πάντοτε σχεδόν βρίσκουμε την σκέψη του ενδιαφέρουσα.

Ο βιβλιοθηκάριος